افق شکسته

زویا ابراهیمی

صدا، معجزه، باران حضور تو

اینها شروع شتابان غصه است

باران دگر حضور تو نیست گریه است.

                               Natura morta

                              Fuori nevica.

                              Una brocca

                              sul tavolo ha rosse trasparenze.

                              Sbucci piano la mela.

                              Ti tenta l'avventura

                              di quella buccia lucida

                              che avvolge

                              la luce della stanza.

                              Ogni oggetto

                              ha una sua consistenza inutile,

                              così rassicurante,

                              Il piatto dì lucida ceramica

                              se l'inclini

                              riflette un cielo nitido

                              di calce bianca.

طبیعت بیجان

برف می بارد.

کوزه سرخ کمرنگی بر میز

به آرامی سیب را پوست کندم.

پوست براق

از نور اتاق

تو را به خودت می آورد.

هر چیزی پایداری بیهوده خویش

را داراست.

بدین سان،

بشقاب کج

آسمانی زلال و سپید را

منعکس می کند.