افق شکسته

                             Buson (1715-1783)

                             Come in un sogno,

                             Vorrei tenere in

                             Mano

                             La farfalla.

همچون رویا،

می خواهم

پروانه را در دست گیرم.

                             Issa (1762-1826)

                             Nel nostro mondo,

                             Anche

                             Le farfalle sono

                             Stanche

                             Sono stanche di

                             Vivere.

در دنیای ما،

پروانه ها هم خسته اند

خسته از زندگی.

                            Issa (1762-1826)

                            L'uccello in gabbia

                            Osserva, invidioso,

                            La farfalla.

پرنده در قفس

با حسرت

به پروانه می نگرد.

                            Issa (1762-1826)

                           Il mio paese:

                           Benche' sia piccolo,

                           I boschi sono miei.

دهکده ام:

هر چند کوچک

جنگل ها از آن منند.

                            Basho

                            Fine della primavera

                            Anche  gli ucelli gridano

                            I pesci hanno lacrime agli occhi.

پایان بهار

حتی پرندگان فریاد می زنند

اشک در چشم ماهی ها.

                            Hisajo (1890-1946)

                            Sotto I miei passi

                            Solo il fruscio si sente

                            Di fogli secche.

در زیر گامهایم

تنها صدایی ضعیف بگوش می رسد

برگهای خشک.

میان خرده تصویرهای چشم

زنی نشسته بر خزان روح،

به دستها

کوک شل های بی دوام

اشک می زند.

     به جسم می کشم،

جسد وبال گردنم.

به روح می کشم

حیرتا!

فوران عشق است

بر صورت جسم.

لحظه ای سکوت

و این منم

دوباره سبز سبز

چهره از عشق

پاک می کنم.

                           La pioggia e' il tuo vestito

                           La pioggia e' il tuo vestito.

                           Il fango e' il tuo scarpe.

                           La tua pezzuola e' il vento.

                           Ma il sole e' il tuo sorriso e la tua bocca

                           E la note dei fieni i tuoi capelli.

                           Ma il tuo sorriso e la tua calda pelle

                           E' il fuoco della terra e delle stele.

                            Govono Corrado

باران تن پوشت

باران تن پوشت.

ﮔﻞ پاپوش

و باد دستمالت.

خورشید لبخند و دهانت

و شب هنگام

علفها گیسوانت.

اما لبخند و پوست گرم تو،

آتشی از زمین و ستارگان است.

Govoni Corrado

کورّادو(Govoni Corrado)۲۹ اکتبر 188۴درتامارا(Tamara)درنزدیکی فرّارا (Ferrara)در خانواده ای کشاورز بدنیا آمد .

این شاعر، نویسنده و نمایشنامه نویس مطرح ایتالیا که یکی از بهترین شاعران مکتب فوتوریست است، نثر و رمانهایش را به شیوه اخباری می نوشت. وارد مدرسه ای شبانه روزی شد، مدت کمی در آنجا ماند و شخصا مشغول فراگیری ادبیات و آموختنی های دیگر شد.

در سال 1903 اولین مجموعه اثر منظوم خود (Le Fiale) را به چاپ رسانید؛ اولین جلد از یک دوره غنی شعری.

و در سال 1965 در آستانه کوری در نزدیکی رم دار فانی را وداع گفت.   

                            ‌Bellezze

                          Il campo di frumento e' cosi bello

                          solo perche' ci sono dentro

                          i fiori di papavero e di veccia,

                          ed il tuo volto pallido

                          perche' e' tirato un poco indietro

                          dal peso della lunga treccia.

                         Corrado Govoni

زیبایی ها

زیبایی گندمزار

از کوکنار است و علف

و چهره رنگ پریده تو

از سنگینی گیسوان بلند بافته ات.  

لم داده بر پشت گرم آفتاب

گربه خسته

 از زایمان