Davanti allo specchio
In una giornata chiara
illuminata dal sole
avvolta da tenue brezza
filtrava dalla mia finestra
inebriate dal profumo dei fiori
dal giardino sottostante, un'atmosfera di quiete
serena e silenziosa mi sentivo
quasi felice.
felice per un incanto della natura.
volli allora
sedermi allo specchio.
m'adornai I capelli
festeggiai il mio volto
con profumi e belletti.
cantavo dolcemente,sommessamente
il sole tramontava rosso di fuoco.
la sera stava calando
il silenzio era interrotto a tratti
ma ahime' il mio canto non solcava l'aria
il mio animo all'improvviso era diventato triste,
anche l'usignolo aveva cessato di cantare.
در برابر آینه
در روزی
درخشان از تلالو خورشید
لبرز از رویا و آرزو
مملو از نسیمکی که از پنجره می آمد،
مست رایحه گلهای باغ
در فضایی آرام
احساس خوشبختی می کردم
خوشبخت بخاطر افسون طبیعت.
پر می گشایم
در برابر آینه،
گیسوانم را می آرایم
و چهره ام را.
به آرامی آواز می خوانم
خورشید آتشگون
اندک اندک غروب می کند
شب به پایان می رسد.
سکوت فاصله ها را شکسته بود
در مقابل آینه خودی تازه یافتم
اما افسوس،
آواز من فضا را نمی شکافت
روحم ناگهان غمگین شده بود
حتی بلبل نیز
از آواز دست کشیده بود.
